Actuele berichten
Vijf procent ouders gaat ruw om met huilende baby
oktober 2004
LEIDEN - Een op de twintig ouders in Nederland reageert op huilen van hun baby op een wijze die grenst aan mishandeling. Ze schudden de baby door elkaar, smoren het geluid met hand of doeken of ze delen tikken uit. Dat blijkt uit een onderzoek van TNO Preventie en Gezondheid dat is gepubliceerd in het vooraanstaande medische vaktijdschrift The Lancet van 7 oktober 2004.
TNO onderzocht de reacties op het huilen van 3259 zuigelingen van een tot zes maanden oud. Dat gebeurde in samenwerking met de Rijksuniversiteit Groningen, het Leids Universitair Medisch Centrum, de Vrije Universiteit en de GG&GD Amsterdam.
De meeste risico's lopen baby's van ouders uit niet-westerse landen, van werkloze ouders of ouders die samen minder dan 16 uur werken, en van ouders die het huilen excessief vinden. In deze groepen is ook in het algemeen de kans op mishandeling groot.
Het gaat vaak om gezinnen met sociaal-economische achterstand, met een culturele achtergrond die geweld toestaat, of gezinnen die uiteenvallen of sociaal geïsoleerd zijn.
De onderzoekers vinden dat consultatiebureaus en andere zorgverleners zich bewust moeten zijn van de risico's die kunnen ontstaan als ouders aangeven dat hun baby erg veel huilt en het gezin sociaal onder druk staat. Ouders en verzorgers moeten leren dat huilen hoort bij zuigelingen: een baby van 1 maand oud huilt gemiddeld 1,5 uur per dag.
Uit diverse eerdere studies is bekend dat aanleg van een kind en gedrag van de ouders samen kunnen leiden tot onrust en slaapproblemen. In de regel onbewust zien ouders over het hoofd dat hun kind het beste zelf in het eigen wiegje of bedje in slaap kan vallen. Zij wachten bij voorbeeld met naar bed brengen totdat het kind al elders in slaap is gevallen, of zij gaan bij het minste geringste met het kind rondlopen en/of wiegen. In plaats van de baby rust en regelmaat te geven, dienen zij op die manier prikkels toe en stimuleren zij de onrust en daarmee de kans op slaapproblemen en huilgedrag. Vaak denken de ouders zelf dat hun optreden rustgevend is, maar zien ze over het hoofd dat kinderen kunnen leren om te huilen als op het eerste teken van ontwaken wordt gereageerd met stimulerend gedrag. Daardoor ontstaat een vicieuze cirkel van actie en reactie.
Hierdoor kan een situatie groeien waarin ouders onder grote spanning komen en waarin zij min of meer wanhopig op zoek gaan naar oplossingen. Sommige ouders kiezen ervoor om hun baby tegen alle adviezen in dan toch maar op de buik te slapen te leggen. Uit de cijfers blijkt helaas dat huilbaby's oververtegenwoordigd zijn onder de wiegendoodbaby’s.
LEIDEN - Een op de twintig ouders in Nederland reageert op huilen van hun baby op een wijze die grenst aan mishandeling. Ze schudden de baby door elkaar, smoren het geluid met hand of doeken of ze delen tikken uit. Dat blijkt uit een onderzoek van TNO Preventie en Gezondheid dat is gepubliceerd in het vooraanstaande medische vaktijdschrift The Lancet van 7 oktober 2004.
TNO onderzocht de reacties op het huilen van 3259 zuigelingen van een tot zes maanden oud. Dat gebeurde in samenwerking met de Rijksuniversiteit Groningen, het Leids Universitair Medisch Centrum, de Vrije Universiteit en de GG&GD Amsterdam.
De meeste risico's lopen baby's van ouders uit niet-westerse landen, van werkloze ouders of ouders die samen minder dan 16 uur werken, en van ouders die het huilen excessief vinden. In deze groepen is ook in het algemeen de kans op mishandeling groot.
Het gaat vaak om gezinnen met sociaal-economische achterstand, met een culturele achtergrond die geweld toestaat, of gezinnen die uiteenvallen of sociaal geïsoleerd zijn.
De onderzoekers vinden dat consultatiebureaus en andere zorgverleners zich bewust moeten zijn van de risico's die kunnen ontstaan als ouders aangeven dat hun baby erg veel huilt en het gezin sociaal onder druk staat. Ouders en verzorgers moeten leren dat huilen hoort bij zuigelingen: een baby van 1 maand oud huilt gemiddeld 1,5 uur per dag.
Uit diverse eerdere studies is bekend dat aanleg van een kind en gedrag van de ouders samen kunnen leiden tot onrust en slaapproblemen. In de regel onbewust zien ouders over het hoofd dat hun kind het beste zelf in het eigen wiegje of bedje in slaap kan vallen. Zij wachten bij voorbeeld met naar bed brengen totdat het kind al elders in slaap is gevallen, of zij gaan bij het minste geringste met het kind rondlopen en/of wiegen. In plaats van de baby rust en regelmaat te geven, dienen zij op die manier prikkels toe en stimuleren zij de onrust en daarmee de kans op slaapproblemen en huilgedrag. Vaak denken de ouders zelf dat hun optreden rustgevend is, maar zien ze over het hoofd dat kinderen kunnen leren om te huilen als op het eerste teken van ontwaken wordt gereageerd met stimulerend gedrag. Daardoor ontstaat een vicieuze cirkel van actie en reactie.
Hierdoor kan een situatie groeien waarin ouders onder grote spanning komen en waarin zij min of meer wanhopig op zoek gaan naar oplossingen. Sommige ouders kiezen ervoor om hun baby tegen alle adviezen in dan toch maar op de buik te slapen te leggen. Uit de cijfers blijkt helaas dat huilbaby's oververtegenwoordigd zijn onder de wiegendoodbaby’s.
